// Specials // Vertigo Amsterdam ArenA 2005
Op 13 juli 2005 was ik bij het 1e Vertigo concert in de Amsterdam Arena, en de dag daarna heb ik het volgende verslag geschreven. (En ik had er blijkbaar zin in, want het is een behoorlijk lang verhaal geworden...)
14.45: Ik vertrek van huis, het is ontzettend mooi weer, Beautiful Day op de radio... met een glimlach van oor tot oor fiets ik naar het station. Ik heb er echt waanzinnig veel zin in.
17.10: Ik sta voor de Arena. Het is ontzettend warm, gezellig en druk. Er staan mensen met bordjes: "Need tickets". Vooral veel buitenlanders zo te horen, zouden ze nou speciaal voor U2 naar Amsterdam gekomen zijn? Hun U2 shirts e.d. doen vermoeden van wel. Ik hoop voor ze dat het gelukt is om binnen te komen.
Omdat het in de zon niet uit te houden is besluit ik maar om direct de Arena in te gaan. Na m'n shirtje (€30) en poster (€5) gekocht te hebben zoek ik m'n zitplaats op, en ik baal in eerste instantie behoorlijk. Ik had gedacht dat ik een goede zitplek had maar doordat het videoscherm enigszins achter tussen de boxen staat kan ik de helft van het enorme scherm niet zien. Had ik nu m'n veldkaart maar niet voor een zitplaats geruild. Maar goed, voor zaterdag heb ik gelukkig wel een veldkaart.
Wel zit ik op de 2e rij recht voor het podium, dichterbij het podium zitten is onmogelijk, da's dan wel weer ok. Maar toch, ik baal. Ik zit recht voor de uitgang van het voorste staanvak, waar ik de hele avond allerlei bekende 'U2 gezichten' zal zien lopen, o.a. Paul McGuinness, de manager.
Direct als ik de Arena instap valt ook het geluid op: Het lijkt alsof er links van mij constant een goederentrein voorbij raast, de Arena is halfvol maar toch is het al een enorm pandemonium. Dat kan nog wat worden vanavond.
18.00: Kaiser Chiefs op het podium, het kan de meesten in de Arena weinig schelen. De zanger doet z'n best om het publiek op te zwepen "So you're here to see U2?" (gejuich vanuit het veld) "I said U2!!" (meer gejuich) "I SAID U2!!!". Hij doet z'n best om de boel op te warmen dus. Ik had het idee dat het veld wel aardig reageerde, maar vanaf de zitplaatsen is de reactie erg lauw. De meesten intresseert het geen biet, toch jammer want ze zijn lekker energiek en spelen wel leuke nummers. Het geluid was goed, zang was prima te horen, ik ben behoorlijk opgelucht na alle horrorverhalen over het geluid in de Arena. Om 18.40 zijn ze klaar, het wachten is op The Killers.
19.15: The Killers. Het geluid is oorverdovend, ik ben bang dat m'n organen tegen het einde van hun set allemaal op een andere plek zitten. Ik hoop dat U2 later wat minder is, anders ga ik dit echt niet overleven. Publiek reageert weer lauw, op het veld wordt wel redelijk meegesprongen. Het is duidelijk dat het meerdendeel van het publiek alleen 'Somebody Told Me' kent. Brendon Flowers (onder de make-up en gekleed in wit jasje met corsage) doet ook totaal geen poging om het publiek voor zich te winnen, hij zegt ook nauwelijks wat. Ja, dat alle nummers die ze spelen op hun album 'Hot Fuss' staan. Na elke nummer staat de band even rustig met elkaar te lullen, om even later aan het volgende nummer te beginnen. Niet echt enerverend dus. Muzikaal is het optreden wel ok, maar om nou te zeggen dat het een geweldig optreden was... nee, doe mij dan de Kaiser Chiefs maar, dat was gewoon ongecompliceerd leuk. Alleen jammer dat ik van de Chiefs maar 3 nummers kende.
Setlist The Killers, het kan zijn dat ik een nummer vergeten ben, of dat de volgorde niet klopt, maar dit is wat ik mij zo kan herinneren: Jenny Was A Friend Of Mine, On Top, Somebody Told Me, Midnight Show, Mr. Brightside, Andy, You're a Star, All These Things That I've Done.
19.50: The Killers nokken ermee. Het Grote Wachten kan beginnen. De Arena zit inmiddels bomvol en de sfeer zit er goed in.
20.25: Ik ga nog snel wat drinken halen en bij de uitgang een frisse neus halen, waar ik wel aan toe ben. Het is redelijk warm, en de avond ervoor heb ik weinig kunnen slapen. Ik knap er weer lekker van op.
De rijen voor eten/drinken zijn lang, rijen voor de damestoiletten zijn 10 keer zo lang. Elke vrouw die bij de heren naar binnen probeert te glippen wordt er meteen door een toiletjuffrouw uitgehaald, wat tot enkele pittige discussies leidt. Lekker pissen is dat, met bekvechtende vrouwen om je heen. Hilariteit alom.
Vanuit de Arena klinkt meer en meer gejuich, het wordt tijd om m'n plek weer op te zoeken.
20.40: De wave gaat door de Arena, de sfeer is erg uitgelaten. Na afloop van elk nummer stijgt de spanning, zouden ze nu opkomen? Een hoop gejuich, iedereen gaat zenuwachtig staan om maar niets te missen... maar dan wordt er weer een ander nummer ingestart, voorlopig begint het dus niet. Ik ben behoorlijk zenuwachtig, wil ik aan het eind van het concert niks missen (ik moet m'n trein halen) dan moeten ze zo onderhand eens beginnen... Dit tafereel herhaalt zich een paar keer todat 'Wake Up' van The Arcade Fire ingestart wordt, iedereen weet dat ze aan het eind van dit nummer op het podium zullen staan.
En dan zie ik ze ineens lopen backstage! (Zo ver aan de zijkant zat ik dus.) Ik vang een glimp op van Adam's grijze haren, en ik zie ineens hoe Bono (IK ZIE BONO!!) met een ondeugende glimlach op z'n gezicht aan het zwaaien is naar ons. Hij heeft er duidelijk zin in! De stoet verdwijnt onder het podium, en dan, een paar minuten later, komen ze tevoorschijn. Ze lopen met z'n vieren naar voren op het podium en staan naast elkaar naar het publiek te zwaaien. De Arena begroet ze uitbundig, op de gezichten van het viertal valt duidelijk pret te bespeuren, de ontvangst bevalt ze wel, dat is zeker. Vooral Adam loopt te glunderen.
Bono is Adam even kwijt, nadat 'ie om zich heengekeken heeft en hem weer gevonden heeft barst het geweld los: Unos! Dos! Tres! Catorce! Iedereen brult mee, en blijft dat ook de rest van de avond doen. Van Vertigo zelf heb ik weinig meegekregen, ik stond nog stijf van de adrenaline.
Het geluid van de band is wel goed, alleen de stem van Bon lijkt wat vervormd door te komen. Vooral tijdens de eerste paar nummers (Vertigo, I Will Follow, The Electric Co.) valt dit op, maar het lijkt niemand wat te deren, mij eigenlijk ook niet. Ik kan de band goed zien, en samen met de muziek maakt dat veel goed. Om mij heen staat iedereen te springen, dansen en te klappen, en vooral keihard mee te zingen. Ik laat mezelf ook niet geheel onbetuigd natuurlijk.
Vooral tijdens Elevation wordt er enthousiast meegezongen, de eerste 2 coupletten zingen Bono en Edge (En volgens mij hoor ik zelfs Larry zingen) acoustisch, luidkeels begeleid door het publiek. de 'Woooo hoooo... Woo hoooo's vliegen door de Arena. Daarna barst Edge los met het gitaargeweld en gaat het echt compleet los. Tijdens New Year's Day zie ik Poolse vlaggen tevoorschijn komen in het publiek (het is in Polen een enorm populair nummer vanwege de val van het communisme e.d.). En zo zitten er wel meer nationaliteiten tussen vanavond gezien de vele vlaggen: Mexicaans, Australisch, ik zie vanalles voorbij komen. Er zitten, God verhoedde het (nou ja, blijkbaar niet dus), zelfs Friezen in de Arena!
Aan het eind van Beautiful Day plakt Bono er nog een stukje Sgt. Pepper aan vast: "We're Seargant's Pepper's Lonely Hearts Club Band, we hope you will enjoy the show!' Wat dat betreft hoeft hij zich allang geen zorgen meer te maken, dat gaat wel lukken. Als het applaus na afloopt van Beautiful Day wegebt en iedereen zich voorbereid op het volgende nummer gaat Bono voor op het podium staan, neemt hij een uitdagende pose aan en lijkt hij te willen zeggen "Kom op dan!". De Arena gaat die uitdaging graag aan en barst los in een orkaan van gejuich en applaus. Bono geniet er duidelijk van. Ook tijdens de rest van de avond zijn er momenten waarop de verschillende bandleden echt even de tijd nemen om van het publiek te genieten. Adam staat op een gegeven moment te glunderen maar tegelijkertijd zelfs wat verwonderd te kijken zo lijkt het. Ze moeten zo onderhand na 25 jaar toch wel wat gewend zijn?
Voordat ze aan 'I Still Haven't Found What I'm Looking For' beginnen gaat Bono voor het eerst uitgebreid te praten. Hij bedankt het publiek uitgebreid en vertelt waarom Nederland zo belangrijk voor ze is. Dat blijkt ook wel uit het feit dat ze maar liefst drie keer in Amsterdam optreden, behalve Dublin is er geen enkele Europese stad waar ze drie concerten zullen geven deze tour. Bono zegt het zelf al: 'Welcome home, U2!' Iedereen reageert instemmend. Als het nummer allang afgelopen is blijft het iedereen gewoon doorzingen ("But I still haven't found... "). Tijdens All I Want is You, ook zo'n meezinger ("Yooouuuuu! All i want is Yooooouuuuu!"), haalt Bono een vrouw het podium op om met haar in zijn armen de rest van het nummer te zingen.
Tijdens het intro van City of Blinding Lights heft Bono zijn handen op naar de hemel, de hele Arena volgt zijn voorbeeld, een van de vele mooie momenten van de avond. Ook komt het gigantische scherm ineens tot leven (Dat stond nog grotendeels uit tot dit punt) wat er fanastisch uitzag. Helaas kreeg ik dat dus maar voor de helft mee.
Daarna volgden Miracle Drug (opgedragen aan wetenschappers, dokters en zusters e.d. Bono: "Especially the nurses!" (luid gejuich) ) en Sometimes You Can't Make It On Your Own, vooral het laatste was ontroerend en voor mij een van de hoogtepunten van de avond. Bono's stem klonk al een aantal nummers veel beter, maar tijdens Sometimes zong hij echt geweldig, tijdens rustige nummers kwam zijn stem beter naar voren.
Daarna volgt het blok Love And Peace Or Else / Sunday Bloody Sunday / Bullet The Blue Sky / Running to Stand Still. De band speelt Love and Peace op de twee catwalks die zich in het publiek uitstrekken, het is een geweldig gezicht om ze zo midden in het publiek te zien spelen.
Larry staat op het rechterpodium te drummen met Bono die hem al zingend omcirkelt. Bono lijkt op een Indiaan op oorlogspad, een betere omschrijving zou ik niet kunnen verzinnen.
Adam en Edge staan te spelen op het podium aan de linkerkant. Aan het eind van het nummer neemt Bono zelf de drumsticks ter hand om als een bezetene op de drumkit te beuken. Larry loopt weer naar z'n vaste stek op het podium om vanaf daar Sunday Bloody Sunday in te zetten. Bullet The Blue Sky klinkt absoluut geweldig, Edge z'n gitaarsolo huilt en snerpt door de Arena, ook een van mijn hoogtepunten.
Running to Stand Still wordt door Bono opgedragen aan Theo van Gogh, hij houdt nog een heel verhaal, ik heb het allemaal prima verstaan, en ik weet nog dat ik het prachtig vond, maar ik kan mij er weinig van herinneren. Bono sluit het nummer af door een deel van Amazing Grace te zingen. Het emotionele hoogtepunt van de avond voor mij. Hierna volgde een rijtje echte U2 klassiekers: Pride, Streets en One.
Pride en Where The Streets Have No Name zijn als in een roes aan mij voorbij gegaan. Voor One vraagt Bono of iedereen zijn mobieltje tevoorschijn wil halen, het duurt even voordat iedereen het doet, niemand begrijpt hem eerst maar het wordt al snel duidelijk waarom hij het vraagt: De Arena is verder donker en wordt door de vele mobieltjes omgetoverd in een zee van lichtjes, wat er héél erg tof uitziet. One klinkt ook absoluut fantastisch.
Na One verdwijnt de band van het podium en een overdonderende lichtshow leidt Zoo Station en The Fly in. Bono heeft een maf jasje aan met een pet op en hij maakt er een hele act van. Beide nummers komen wat rommelig over op mij, maar het spektakel is er niet minder om.
Na het geweld van The Fly verrassen ze door With Or Without You te spelen, de manier waarop ze het spelen deed enigszins denken aan de versie op Rattle en Hum, met Larry die z'n drumstel er ongenadig hard van langs geeft. De Arena was weer grotendeels donker er werd prachtig verlicht, echt een kippenvel moment.
De band verdween weer van het podium, om even later terug te komen voor de laatste drie nummers: All Because of You, Yahweh en Vertigo. All Because of You heeft niet zoveel indruk op mij gemaakt, Yahweh wordt live acoustisch gespeeld, wat zeker niet verkeerd uitpakt. Alleen moest ik tijdens het nummer mij alvast over volgepakte trappen richting uitgang begeven, het was inmiddels al tien over elf. Ik ben snel een paar vakken verder gelopen en heb Vertigo vanuit een vakingang gekeken, zodat ik direct nadat ze klaar waren binnen een paar seconden buiten kon staan om te sprinten naar de trein.
Toen ik daar Vertigo stond te kijken baalde ik wel eigenlijk best wel, het zicht was daar veel beter, en het geluid ook. En het videoscherm was echt spectaculair! Ik had gewoon aan het begin van het concert ook een paar vakken verderop op een trap moeten gaan zitten of op de eerste rij gaan staan, maar goed, da's achteraf gelul. Zaterdag sta ik op het veld, dan krijg ik qua lichtshow wel alles mee gelukkig.
Zodra ik op het scherm 'The End' zag verschijnen ben ik snel naar buiten gesprint, dat was rond kwart over elf. Nog geen tien minuten later stond ik al op het perron op m'n trein te wachten die pas over dik tien minuten aan zou komen. Toen ik in de trein zat zat ik er alleen wel enorm doorheen en verging ik ineens van de koppijn. Dat was alles behalve prettig, gelukkig werd het na een half uurtje minder. Terugweg was verder gezellig met een groepje noordelijke U2 fans.
Het was, ondanks wat minpunten, echt ontzettend gaaf. Publiek ging ontzettend uit z'n dak, niet normaal gewoon, bij elk nummer waar het ook maar enigzins gepast was werd enorm meegezongen, gesprongen en gedanst. Bono heeft charisma van hier tot Tokio, en terug. Ik heb geen idee hoe ik het moet omschrijven maar de man straalt zo ontzettend veel uit... wow! En gezien de werkelijk waar ernome respons die hij steeds kreeg ben ik echt niet de enige die er zo over denkt.Niet alleen zingend, maar vooral ook 'prekend', zoals het wel eens denigrerend genoemd wordt. Wat hij zegt klinkt misschien cliché, en de Universele verklaring voor de rechten van de mens is ook niet echt 'rock & roll', maar geloof me, als je er bijbent dan werkt het gewoon, de muziek, de show, wat 'ie zegt.. alles bij elkaar is het echt een intense ervaring die ik voor geen goud had willen missen.
Ik heb zin in zaterdag.
